Üç beş ay önce, bir Pazar sabahıydı; evde dinleniyordum. Erken olduğunu düşündüğüm bir saatte telefonum çalınca irkildim. Arayan oydu: Nureddin Abi, emsâlim ve benden sonraki Adıyamanlı bütün Nur Talebelerinin abisi. Soy ismi mi? Bir soy ismi vardı elbet, ama hatırlamıyorduk, bizim için soy ismi “Abi” idi. İstirahat ettiğimi hissetmesin diye, sesime olabildiğince bir canlılık vermeye […]
Nureddin Abinin Vasiyeti! Read More »
Hayat nehrinin ölüm uçurumuna döküldüğünü, çoğu zaman, görmezlikten geliyoruz. Akıntının çokluğu, geçtiği yerlerin göz kamaştırıcı güzelliği, ekseiyetle aynı kaderi yaşıyor olmak hakikate perde çekiyor; görmüyoruz, idrak edemiyoruz. Dünya meşgalesi, akıl ve ruhumuzu oyalamasaydı, ölüme koşmakta olduğumuzun ızdırab ve telaşını daha yoğun hissedebilirdik. Hangimizi kendi mezar taşımızın yanı başında uyandırsalar, yaşadıklarımıza acır, heba ettiklerimizin karşısında dehşete düşeriz. Ama hayatın bu en keskin, en apaçık
Bediüzzaman ve Devlet! Read More »